neW M Q

Piękne tematy z "Polki" czy "Paris" były głównie pretekstem do długich pasaży na trąbce, saksofonie, fortepianie i kontrabasie. Najbardziej odważne było solo Joanny Dudy, które łączyło w sobie często skrajne wątki – od muzyki klasycznej, przez coś na kształt aleatoryzmu, na swingowaniu i popowym beacie kończąc. Ale cały czas była to improwizacja - dusza i istota jazzu. Uważam panią Joannę za najbardziej subtelną pianistkę w naszej jazzowej rzeczywistości.

Druga część koncertu to premierowe utwory "London” oraz „Theme De Yoyo" wykonane z wielką energią i radością, którą dzielili z liderem nowi muzycy na perkusji oraz saksofonie. Zapewne wsparli klasyczny kwintet w trudach logistycznych trasy (?), jednak zrobili to profesjonalnie, czyli bez kompleksów. Dało się wyczuć sporą dawkę świeżości w relacjach z nowymi instrumentalistami, co pozytywnie przeniosło się także na muzykę.

Gdzieś w międzyczasie była klasyczna bomba, czyli cover „Bombtrack” Rage Against The Machine. Jestem pewien, że na nowych albumach WMQ i Pink Freud czekają nas podobnego kalibru ładunki wybuchowe.

Każdy, podobnie jak Lech Wałęsa, nosi w klapie oficjalnie lub symbolicznie, czyli głęboko pod klapą, jakiś symbol, ideę, wartość. Ja oficjalnie na lewej klapie kurtki mam miniaturkę Jazz Bass Fender, a na prawej znaczki WMQ i Pink Freud…