Młody polski zespół Backspace w barwach angielskiej wytwórni Demerara Records!

Czego można się spodziewać po uczniach średniej szkoły muzycznej? Kiedyś miałem przyjemność uczestniczyć w koncercie zespołu ZbigBand - a było to w 2011 roku - i gdyby odnosić się tylko i wyłącznie do tego wydarzenia, powinno się chyba przed nimi stawiać ponadprzeciętne wymagania.

Bo oto młodzi chłopcy, na których czele stanął akordeonista Zbyszek Chojnacki, nie tylko zaskoczyli niezwykle wysokim poziomem, ale przede wszystkim swoistego rodzaju mądrością, czy nawet dojrzałością, biorąc pod uwagę interpretacje wielkich dzieł mistrzów, jak również wyjątkowy klimat, który udało im się wytworzyć.

A mierzyli się wtedy z mistrzami, bez obawy podchodząc do utworów Fryderyka Chopina, z niekłamaną fascynacją odkrywając, że Dizzie Gilespie nadal potrafi inspirować, albo przypominając, jak piękne utwory pisali Jeremy Kern oraz Richard Galliano.

Od tego momentu wręcz z dziką radością patrzyłem na rozwój sytuacji, słysząc, że Zbyszek Chojnacki nagrywa swoją muzykę, że poszukuje coraz odważniej, łącząc akordeon z elektroniką, aż w końcu, że pojechał do Villcroze, by spotkać się z samym Richardem Galliano.

To wszystko wcześniej czy później musiało zaprocentować. Myślę, że znaczenie ma również w tym przypadku umiejętność znajdowania odpowiednich ludzi, wspomagających działania artystów z całego świata.

No właśnie, Backspace to oprócz Zbyszka Chojnackiego jeszcze jeden muzyk, Łukasz Czekała. Niezaprzeczalnie w tym przypadku mamy do czynienia z niezwykle utalentowanym skrzypkiem, entuzjastą elektrycznych skrzypiec oraz wszelakich elektronicznych efektów, wspomagających nad wyraz oszczędne, szczegółowo dopracowane improwizacje.

Proszę sobie wyobrazić te dwie osobowości na scenie, bardziej skupiające na sobie uwagę jakąś osobliwą formą nieobecności niż nachalnym mówieniem: tu jestem, nieustannie patrzcie na mnie (na nas)!

Proszę sobie wyobrazić świat wykreowany przez tych dwóch młodych Polaków, którzy patrzą daleko poza wyimaginowany horyzont, określony możliwościami używanej elektroniki. I proszę przy tym zwrócić uwagę, w jaki sposób go tworzą.

Aby sobie i innym ułatwić oglądanie tego, co widzą, zamykają przestrzeń w pewnego rodzaju kameralnych ramach.

Z drugiej strony takie wysublimowane, prawie niezauważalne granice są im potrzebne do improwizowania. Rewelacyjne partie akordeonu czy skrzypiec stają się dzięki temu bardziej wyraziste, nie gubią się w gąszczu elektronicznych efektów.

I zachwycają raz za razem, ukazując jak znakomitą techniką i wyobraźnią operują nasi młodzi muzycy.

Jest z czego się cieszyć. Teraz czekam na solową płytę Zbyszka Chojnackiego, która ukaże się pod koniec października. Czekam z coraz większą niecierpliwością!