Tam, gdzie nie czuć już lęku

Mężczyzna i kobieta. Dwoje ludzi, różne doświadczenia i postrzeganie świata. Co ich połączyło? Chemia? Potrzeba roztoczenia opieki? A może zwykła ciekawość? On, dawny więzień Auschwitz zeznaje w procesach strażników obozowych, ona tłumaczka uczestniczy w jednym z procesów., on mieszka w Austrii, ona we Frankfurcie. Można powiedzieć, że gdyby nie Auschwitz ci dwoje nigdy by się nie spotkali, nic więc dziwnego, że nad tym związkiem piekło obozów będzie wisiało jak miecz Damoklesa.

Od początku lektury miałem wrażenie, iż Heiner, dawny więzień Auschwitz wciąga Lenę, swoją wybrankę w swój dawny świat. Lena chce lepiej zrozumieć swego ukochanego, więc sama garnie się do poznania jego przeszłości. Dochodzi do iście chorego układu, w którym nad przyszłością dwojga ludzi wisi przeszłość jednego z nich. Dzieje się to aż do dnia, w którym ta dwójka rusza w podróż do Polski.

13 grudnia 1981 roku. To był dzień, w którym Heinera ogarnęła panika. Dla niego pojęcie stanu wojennego oznaczało tylko biedę, niebezpieczeństwo i głód i to obudziło w nim poczucie obowiązku. Stał się znowu odpowiedzialny za współwięźniów. Postanawia więc ruszyć do Polski z pomocą humanitarną. Ta podróż staje się dla Leny prawdziwą szkołą. Będzie mogła zrozumieć stare prawdy obozowe i lęki dawnych więźniów.

Trudno w to uwierzyć, ale ta historia wydarzyła się naprawdę. Hermann Reineck i jego żona Anni organizowali w stanie wojennym konwoje z pomocą dla dawnych więźniów Oświęcimia. Oczywiście miłość tej prawdziwej pary był zupełnie inna niż miłość z książki, jedno jednak pozostało niezmienne. Zarówno książkowy Heiner, jak i prawdziwy Hermann musieli, dla zachowania psychicznej równowagi stale wspominać i analizować obóz.

Bowiem wielu dawnych więźniów pozostało w Auschwitz, mimo, iż wojna dawno się skończyła, a oni nie czują już lęku.