Na końcu świata

Wieś na krańcu świata. Stąd można jechać tylko w prawą stronę od domu. Wieś, o której nawet nie słyszano w gminie, bowiem liczy tylko piętnaście domów. Tu nawet tabliczki z numerami zostały przydzielone bez ładu i porządku. Ale czego możemy się spodziewać po wsi, z której można wyjechać tylko w prawą stronę od domu. Co jest po lewej stronie? Kres świata? Do tej wsi zaprasza nas Wawrzyniec Siedlecki.

Trudno jest żyć na końcu świata w domu, który jest najbiedniejszy w całej wsi. Nie oznacza to jednak, że dzieciństwo to jest w czymkolwiek gorsze. Małe radości i te małe problemy są tam typowe dla każdego dzieciństwa. Ojciec jest najmądrzejszy i najsilniejszy, matka najlepsza i najpiękniejsza, a największym problemem zdaje się to, że kiedy dorośniemy nie będziemy mogli jej poślubić. Również i w takiej wsi odkryć możemy przeszłość rodzinną, a wyprawy, początkowo te bliskie, pozwolą na odkrycie innego życia. I nawet niezrozumienie dla naszych decyzji wszędzie jest takie same.

To podobieństwo doświadczeń powoduje, że opowiadania Wawrzyńca Siedleckiego staje się tak bliskie dla wszystkich czterdziestolatków. Każdy z nas był straszony czarną wołgą i Cyganami, oglądaliśmy te same filmy i dorastaliśmy w tej samej rzeczywistości. I chyba tylko nie każdy z nas miał okazję jeść dusichę i czuć przed nią taki właśnie lęk. Ta wspólnota doświadczeń spowodowała, że czytałem jego opowiadania jak zaczarowany. I nie chcę tego czaru psuć czytelnikom, nie chcę, jak mówi nowe pokolenie, spojlerować dalszym opisem.