Wolontariuszka

Dziewczyna z tzw. dobrego domu pragnie nadać sens swemu życiu i zrobić coś dobrego. Praca wolontariuszki opiekującej się narkomanami pragnącymi wyjść z nałogu wydaje jej się więc idealna. Michał z kolei jest mężczyzną z dość bogatym doświadczeniem. Jego piętą achillesową jest brak umiejętności zapanowania na swoją siłą. Doświadczenia młodości, wyrok w zawieszeniu, nieślubne dziecko. Chłopak poszukuje sensu życia w religii, Agnieszka z kolei jest niewierząca. Mało punktów, w których ta para może znaleźć coś co ją łączy…. Czy ich miłość może skończyć się happy endem?

Do ostatniej strony na to pytanie nie pada pozytywna odpowiedź. Autor stawia przed młodymi tyle przeszkód, że czytelnik ma wrażenie uczestnictwa w złej bajce lub brazylijskiej telenoweli. Całość wydaje się nieco przerysowana. Bohaterowie, zarówno ci pierwszo jak i drugoplanowi są za bardzo doświadczani przez zły los. Oczywiście część doświadczeń można zwalić na tę współczesną Polskę, w której normalna, codzienna empatia urasta do rangi małego bohaterstwa, a za takowe trzeba często słono płacić….

W końcu dochodzimy do happy endu z przesłaniem. Należy żyć zgodnie ze swoimi ideałami, zdaje mówić nam Autor i z jego tezami winniśmy się zgodzić, nawet jeśli cena za bezkompromisowość jest wysoka. Mam jednak wrażenie, że Harny nieco przekombinował. Stale porównywałem Wolontariuszkę z Dwiema kochankami i niestety książka o miłości Agnieszki i Michała wypada nieco blado. To szczęśliwe zakończenie burzy bowiem opowieść o bezkompromisowości. Autor jakby chciał każdemu z nas dać zachętę do działania, zamiast przestrzec prosto z mostu, iż za wszystko, zwłaszcza za zasady, trzeba płacić.

I o tym pamiętajmy wszyscy, każdego dnia.