Sen sów

Jurko Wolski marzy by stać się wielkim pisarzem. Próbuje pisać, a jednocześnie pożera literaturę, by znaleźć niszę literacką, w którą mógłby wejść. Zeszyt, w którym ukrywa swe nieporadne, dziecięce próbki literacie jest mu na tyle drogi, że zabiera go nawet na wakacje. A wakacje, jak na chłopca dorastającego w latach siedemdziesiątych, spędza wraz z rodziną w czarownym Kołobrzegu. Rodzina naszego bohatera jest typową inteligencką rodziną tamtych czasów. Zasoby gotówki i polityka nie są tak istotne jak rozwój intelektualny. Właśnie to ma zbliżyć i scementować rodzinę. W niej nie ma miejsca na nachalne okazywanie serdeczności. Codzienność jest podstawą, a w tym ojciec Jurka, nauczyciel matematyki, jest mistrzem.

Lata i wspomnienia się mylą, zgodnie z tą zasadą, wakacje Jurka przeplatają się z innymi, spędzonymi w tym samym miejscu. Osiem, trzynaście, piętnaście i osiemnaście lat. Te skoki zauważalne są tylko dla uważnego czytelnika. Pozornie chłopiec bowiem szybko dojrzewa, zakochuje się, fascynuje Joe Dasinem, ocenia przeczytane książki. Faktycznie to różne wakacje, a dojrzewanie Jurka jest normalne dla chłopca z jego wieku. I w tym tkwi sens i tajemnica książki Sosnowskiego. Zatarte wspomnienia, ich zmiksowanie jest czymś normalnym w naszych powrotach do przeszłości. Oceniamy siebie perspektywy nie jednego, ale wielu lat, dlatego nasza ocena jest subiektywnie fałszywa.

Sen sów, czy może sensów? A może jedna poszukiwanie sensu w naszej przeszłości. Co faktycznie chce nam powiedzieć Jerzy Sosnowski w swojej nowej książce? Czyżbyśmy daremnie mieli szukać jakiegoś ukrytego przekazu i dane nam jest tylko delektowanie się dobrą prozą?

Ja w każdy razie wrócę do tej książki za kilka miesięcy. Drugie wrażenie jest tak samo ważne jak te pierwsze.