Magisterium II: Miedziana rękawica

Callum Hunt trafił do Magisterium niejako wbrew swojej woli. Wpojona mu przez ojca niechęć sprawiła, że dość długo nie mógł się odnaleźć w tej położonej pod ziemią szkole. A teraz, gdy wreszcie znalazł przyjaciół i poczuł się szczęśliwy, odkrył coś, co znowu naraża go na niebezpieczeństwo. Bądź też, co nawet bardziej pasuje do sytuacji – stał się zagrożeniem dla wszystkich wokół.

„Miedziana rękawica” z przytupem rozpoczyna dalszą opowieść o losach Calluma, od roku ucznia tajemniczej szkoły magii, Magisterium i jego przyjaciół – Tammary i Aarona. Po wydarzeniach z „Próby żelaza”, tomu pierwszego cyklu Holly Black i Cassandry Black, cała trójka próbuje poradzić sobie z faktem, że jedno z nich okazało się makarem –bohaterem, któremu pisane jest pokonanie Wroga Śmierci - a cały światek magów – z tajemniczą próbą kradzieży artefaktu.

Tytułowa miedziana rękawica – bo to o nią toczy się gra – mogłaby pomóc wygrać złu, dowodzonemu od kilkunastu lat przez Constantine’a Maddena. A przynajmniej tak wydaje się mędrcom z Magisterium, bo po rewelacjach, które podczas ostatniej misji usłyszał Call, ten niczego nie jest już pewny.

Z tego powodu toczy w sobie nieustanną batalię – czy jeśli zrobiłem to, to czy to oznacza, że jestem Wrogiem Śmierci czy też mógłby to zrobić normalny nastolatek? Czy dany uczynek przybliża mnie czy też oddala od stania się złym? Ten kalejdoskop zmagań z samym sobą będzie mu towarzyszyć przez cały czas, gdy będzie się zastanawiał, co właściwie to wszystko oznacza, co ma ze sobą zrobić.

„Magisterium” to kolejny cykl przygodowy pisany z myślą o nastolatkach. Po obu seriach o Percym Jacksonie, siedmiotomowym Harrym Potterze czy Kronikach Wardstone poprzeczka ustawiona jest wysoko i wydawać by się mogło, że temat został już wyczerpany –tak sprawa się ma z dystopiami, których na rynku pojawiła się masa po sukcesie „Igrzysk śmierci” – ale Holly Black wespół z Cassandrą Clare udowadniają, że wciąż można napisać coś, co będzie trzymać czytelnika w napięciu do końca i nieraz zaskoczy go niespodziewanymi zwrotami akcji.

„ >, chciał powiedzieć chłopiec. A jednocześnie miał ochotę spytać: ”

Co ważne – oba tomy są na równie dobrym poziomie. Opisanie świata magii przychodzi autorkom z łatwością, czytelnik bez problemu może wyobrazić sobie Magisterium czy lekcje tam się odbywające. Bohaterowie wyróżniają się oryginalnością i choć koncepcyjnie to prymuska, dziwak, ten grzeczny oraz ten wywyższający się [takie postacie zawsze występują, jeśli chodzi o zbieraninę ludzi, o której mowa w danej opowieści – oczywiście w różnych konfiguracjach], to Clare i Black udało się ich ożywić – i chyba nie tylko autorka poniższego tekstu miała wrażenie, że Tammara, Call, Aaron oraz Jasper istnieją naprawdę.