Raki pustelniki

Po pogrzebie i ujawnieniu rodzinnych sekretów bracia Neshov próbują ułożyć sobie codzienność na nowo. Tor stara się wiązać koniec z końcem, ratując podupadające gospodarstwo, Margido chce zmienić coś w swoim życiu, a Erlend mierzy się z poważnymi zmianami w jego związku. I tylko za sprawą Torunn powoli nawiązują rodzinne relacje.

Wydawać by się mogło, że jedno powodowane smutkiem i żalem wydarzenie nie wpłynie w żaden znaczący sposób na tę silnie podzieloną rodzinę. A jednak – bracia po latach odnawiają relacje, choć nie zawsze jest to łatwe. Spotkania i rozmowy to jedno, a mierzenie się ze wszystkimi konsekwencjami jakimi jest rodzina – odpowiedzialnością za bliskich, pomocą czy po prostu byciem w najtrudniejszych chwilach - to drugie.

„Raki pustelniki” to drugi tom sagi o rodzinie Neshov, rodzinie poróżnionej waśniami i sprzeczkami sprzed lat, rodzinie w zasadzie sobie obcej, którą dopiero śmierć matki i pojawienie się córki Tora jednoczy na nowo, a przynajmniej zmusza do kontaktów. I choć jest to trudne – zwłaszcza dla Tora mającego żal i pretensje do wszystkich wokół za to tylko, że są – to coraz częstsze rozmowy sprawiają, że bracia wreszcie czują, że mają bliskich. Szczególnie Erlend, kiedyś z hukiem odchodzący z rodzinnego domu, cieszy się z możliwości poznania bratanicy i mimo że dzieli ich kilkaset kilometrów, ma wrażenie, że ma prawdziwą rodzinę.

Autorka świetnie kontrastuje poszczególnych członków rodziny Neshov. Każdy z braci prowadzi życie na innej stopie, mają różne zawody i odrębne podejścia do świata – widać to w rozmowach, pojedynczych refleksjach, gdzie coś, co jest całkowicie naturalne dla jednego, jest zbytkiem czy dziwnością dla drugiego [choćby scena, gdy Margido odwiedza Erlenda w Kopenhadze i dziwi się wyglądowi mieszkania, a ten drugi uznaje fakt posiadania akwarium w łazience czy własnej windy za coś normalnego]. Anne B. Ragde różnicuje zresztą charaktery i losy braci aż do granic przesady – Tor i Erlend znajdujący się na dwóch przeciwnych biegunach, opisy ich kolei życia są diametralnie różnie, a że dodatkowo autorka często umieszcza rozdziały poświęcone każdemu z nich w bliskiej odległości, to kontrastują się one jeszcze mocniej. I Anne B. Ragde znalazła się o krok od tego, by tak silny kontrast raził sztucznością. Ale tylko o krok i na szczęście udało jej się nie przesadzić.

Anne B. Ragde ma talent do naturalistycznego i realistycznego sposobu prowadzenia narracji. Opisy rodzinnego gospodarstwa czy po prostu codziennych zadań braci Neshov i Torunn są pozbawione jakichkolwiek upiększeń, Ragde pokazuje po prostu jak to wygląda, nie próbując ubarwiać. A to w połączeniu z prostym, oszczędnym językiem i mroźnym klimatem sprawia, że całość ma niezwykle ponury wydźwięk.