Smak suszy

To już drugi tom sensacyjnej trylogii. W poprzednim doszło do wybuchu bomby w centrum Warszawy, powołania zespołu śledczego, który ma znaleźć i ukarać sprawców okrutnego zamachu i zawiązania politycznej intrygi na szczytach władzy. Tropy śledczych wiodą do ekskluzywnej kliniki odnowy biologicznej prowadzonej przez jedną z najbogatszych kobiet w Polsce. Gdzieś w tle mamy starą aferę pedofilską, której główny bohater jest obecnie znaną osobistością w episkopacie i handel żywym towarem. Pojawia się zgorzkniała pani prokurator, cyborg z Donbasu i sadystyczny gangster o pseudonimie Książe.

Nie chcę zdradzać treści drugiego tomu. Jedno powinienem jednak zaznaczyć. Tomasz Sekielski pokazuje nam świat, w którym żaden z nas nie chciałby żyć. Tu nie liczy się miłość czy przyjaźń, nie ma miejsca na zwykłą lojalność. Tu liczy się tylko bogactwo i władza, a jedynym celem jest stałe pięcie się w górę i obrona przed tymi, którzy starają się wysunąć na czoło wyścigu. I tylko chyba Oleh, Cyborg z Donbasu zasługuje na cień sympatii czytelnika. Wprawdzie nie wyobrażam sobie wspólnego grilla z tą akurat postacią, wiem jednak, że tylko on nie liczy na żadną materialną korzyść. To ktoś, kto morduje z zimną krwią i beznamiętnie zadaje ból, uprzedza jednak swe ofiary, ze tylko szczere odpowiedzi na jedno pytanie mogą oszczędzić im bólu. Poza nim wszyscy liczą na osiągnięcie korzyści lub ocalenie własnej skóry sięgając po moralnie wątpliwe metody.

Nie ten jest bowiem złym, kto źle wygląda, ale ten, kto zło czyni.