To najlepszy Joker w historii. Widziałem film, który jest uważany za "niebezpieczny"

Todd Phillips, który zasłynął jako reżyser trylogii... "Kac Vegas", odciął się od jakiegokolwiek uniwersum. Co prawda, film dzieje się w Gotham, pojawia się rodzina Wayne'ów czy szpital Arkham, ale to jego zupełnie autorskie podejście do genezy jednego z najgenialniejszych fikcyjnych superzłoczyńców w historii. I wierzcie mi, Joker w wykonaniu Joaquina Phoenixa przebija nawet doskonałą postać zagraną przez Heatha Ledgera w "Mrocznym rycerzu".

Arthur Fleck jest wrażliwym odludkiem mieszkającym z mamą. Nie idzie mu ani w kontaktach z ludźmi, ani z realizacją największego marzenia: zostania uwielbianym komikiem. Nie jest jednak "przegrywem" z własnej woli. Boryka się z zaburzeniami psychicznymi. Te sprawiają, że jest jeszcze bardziej niedopasowany do społeczeństwa, które z jednej strony uznaje go za dziwaka, a z drugiej traktuje jak wiejskiego głupka.

Todd Phillips bardzo drobiazgowo i realistycznie rozpisał to, jak człowiek z życiowego nieudacznika może zostać zbrodniarzem. Jego film to pogłębiony portret psychologiczny postaci tragicznej, której trudno nie współczuć. Trudno też nie być złym na siebie, że w sumie kibicujemy psychopatycznemu seryjnemu mordercy. "Joker" to prawdziwy koktajl emocjonalny. Refleksyjny i ku przestrodze.

Wchodzimy głęboko w umysł psychopaty, ale film nie skupia się wyłącznie na monologach do lustra. Sceny akcji są, bo gniew musi mieć jakieś ujście, ale reżyser darował sobie supermoce i trykoty. Nawet bez nawiązania do kultowej postaci, scenariusz "Jokera" broniłby się sam w sobie. Choć nie jest bardzo oryginalny i zaskakujący, to i tak prezentuje dość nietypowe podejście do "kina zemsty". Rzadko jest tak, że głównym bohaterem jest bezkarny morderca, który nie zabija swoich oprawców lub innych zabójców, a przypadkowych ludzi.

Joaquin Phoenix przeszedł w "Jokerze" sam siebie. A przecież to jeden z najwybitniejszych aktorów swojego pokolenia, który nie ma na koncie kiepskiej roli, a każda jego kreacja jest niezwykle wyrazista i zapada w pamięć. Dajmy na to takiego "Gladiatora", w którym wcielił się w postać Kommodusa. Film ma niemal 20 lat, a ja dalej nie mogę wybaczyć jego postaci tego, co zrobiła Maximusowi. To naprawdę sztuka.

Jako król zbrodni Gotham jest przerażająco cudowny. Cieszę się, że było tak dużo zbliżeń na jego facjatę, bo wtedy można dokładnie zobaczyć, że skubaniec umie grać każdym mięśniem twarzy. Sceny, w których zanosi się rozpaczliwym śmiechem przyprawiają o ciarki - nigdy czegoś takiego nie widziałem. Nawet nie wiedziałem, że taka emocja istnieje. A sposób, w jaki tańczy, będzie leitmotivem kolejnych konkursów cosplayowych na komiksowych konwentach.

Nigdy wcześniej czołowy antagonista Batmana nie dostał własnego filmu (i to jeszcze tak świetnego!). A ma tyle samo fanów, co "człowiek-nietoperz". Postać klauna-przestępcy przewijała się przez duże ekrany wielokrotnie, ale nie dano jej rozwinąć skrzydeł. Joker Todda Phillipsa jest dla mnie najbardziej wiarygodny. Nie pochwalam go, ale totalnie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego siał zniszczenie z szaleńczym uśmiechem na twarzy. Nie każdy jednak odbierze "Jokera" wyłącznie jako film. Niektórzy wezmą go za swego rodzaju manifest.