"Zawsze na mnie polował". Już nigdy nie spojrzę tak samo na filmy Woody'ego Allena

Kiedy mamy do czynienia ze sprawami dotyczącymi molestowania seksualnego, praktycznie zawsze opierają się na dowodach słownych. Nikt przecież nie nagrywa gwałtu. Sprawy pedofilskie są jeszcze trudniejsze, bo dorośli nie traktują poważnie relacji dzieci, a po latach nikt nie dowierza pełnoletnim już ofiarom - każdy widzi w ich zarzutach jakieś ukryte dno, zwykle związane z chęcią zarobienia pieniędzy na odszkodowaniu.

Jak jest z dokumentem "Allen kontra Farrow"? Jest o niebo lepszy pod względem dziennikarskim od "Leaving Neverland" i nie tylko dlatego, że wzięło w nim udział przynajmniej kilkanaście osób. Na razie wyemitowano tylko jeden odcinek (kolejne będą co tydzień), ale już wiem, że choć uwielbiam stare filmy Woody'ego Allena - szczególnie te, w których występował, to już prawdopodobnie nigdy ich nie obejrzę powtórnie. A nawet jeśli to zrobię, to już nigdy nie będą mnie bawiły jak kiedyś.

Nie będę streszczać historii ich związku, bo to zostaje szczegółowo odtworzone w serialu, ale istotnym faktem w przeprowadzeniu tej recenzji jest wspomnienie o ich potomstwie. Kiedy Allen związał się z Farrow, aktorka miała już siedmioro dzieci - część biologicznych, część adoptowanych. Chciała kolejne, ale reżyserowi nie paliło się do zostania ojcem. Nawet nie mieszkali razem.

Jednak Allen sam jest sobie poniekąd winien, bo nie tłumaczy się przed kamerą (przynajmniej na tym etapie). Wolał schować głowę w piasek i przeczekać medialne zamieszanie. A wątpię, by tak uznani dokumentaliści nie chcieli mieć pełniejszego obrazu tej skomplikowanej sprawy. Czy w serialu będzie brakować jego wypowiedzi? Myślę, że nie aż tak bardzo, jak początkowo mi się wydawało. Historia opowiadana jest przez wiele osób i trudno mi uwierzyć, że wszystkie zmówiły się przeciwko Allenowi, by po 30 latach mścić się, a nie nagłaśniać prawdę.