Twórczość Davida Lyncha od dekad wymyka się prostym interpretacjom. Jego filmy nie prowadzą widza za rękę, raczej zmuszają do odnalezienia się w labiryncie symboli i niepokojących obrazów. Wśród jego najważniejszych dzieł szczególne miejsce zajmują trzy tytuły.
Lynch był reżyserem wyjątkowym, który potrafił wytworzyć obrazem i muzyką niepowtarzalną atmosferę. Do dziś inspiruje innych twórców (na przykład reżysera tegorocznego filmu "Jej piekło"). Choć większość osób kojarzy go głównie z "Miasteczka Twin Peaks", stworzył filmy o wiele bardziej intrygujące.
"Zagubiona autostrada", czyli każdy z nas ma swój cień
"Zagubiona autostrada" to film, który z miejsca dezorientuje widza. Historia saksofonisty Freda Madisona (Bill Pullman) nagle "łamie się" w połowie. Bohater zdaje się zamieniać w zupełnie inną osobę, a narracja przestaje być linearna.
Lynch eksploruje tu temat rozszczepienia tożsamości i mechanizmów wyparcia. Film można interpretować jako psychologiczny koszmar człowieka uciekającego przed własną winą. Możesz dopatrzyć się tutaj wątku jungowskiego cienia.
Właśnie! Bardzo charakterystyczna jest tu obecność tajemniczej postaci "Mystery Mana". Kim jest? Szatanem? Wspomnianym cieniem? Na to pytanie widz musi odpowiedzieć sobie sam.
Scena rozmowy "Tajemniczego mężczyzny" z Madisonem przeszła już do historii kina jako jedna z najbardziej przerażających i dziwnych.
Pikanterii dodaje fakt, że grający złowrogą postać Robert Blake trafił w 2002 roku do aresztu pod zarzutem zamordowania swojej żony. W 2005 roku sąd go uniewinnił.
"Zagubiona autostrada" to jedno z najbardziej hermetycznych dzieł reżysera, ale zarazem fundament jego późniejszego stylu – gdzie fabuła ustępuje miejsca emocji i intuicji.
"Mulholland Drive" – sen o Hollywood
"Mulholland Drive" często uznawane jest za największe arcydzieło Lyncha. Właściwie ciągnie pewne wątki, które reżyser zapoczątkował w "Zaginionej autostradzie". Nie chodzi jednak o fabułę, ale pewne psychoterapeutyczne motywy.
Film opowiada historię młodej aktorki Betty oraz tajemniczej kobiety z amnezją, Rity. Jednak to tylko punkt wyjścia, gdyż opowieść szybko przekształca się w sen traktujący o rozpadzie marzeń.
Lynch demaskuje przy okazji mit Hollywood jako fabryki snów. Kluczowa scena w klubie Silencio podkreśla główną ideę filmu: wszystko jest tylko iluzją.
To dzieło, które można oglądać wielokrotnie, za każdym razem odkrywając nowe znaczenia. Struktura przypominająca sen sprawia, że granica między rzeczywistością a wyobrażeniem całkowicie się zaciera.
Warto dodać, że w odróżnieniu do "Zaginionej..." tu Lynch popisał się w paru scenach poczuciem humoru.
Dalsza część artykułu poniżej.
Zobacz także
Inland Empire – totalne zanurzenie w koszmarze
"Inland Empire" to najbardziej radykalny film w dorobku Lyncha. Główna bohaterka, aktorka Nikki Grace (w tej roli znakomita Laura Dern), stopniowo traci kontakt z rzeczywistością, zanurzając się w świecie własnej roli i równoległych narracji. Film nie oferuje jednej interpretacji, jest raczej specyficznym doświadczeniem.
To kino skrajne: dla jednych nieznośne, dla innych hipnotyzujące. Lynch całkowicie rezygnuje tu z klasycznej struktury, tworząc coś na pograniczu filmu, chorej wizji i eksperymentu artystycznego.
Nie przegap żadnej ważnej wiadomości i obserwuj nas w Google News!