Emily Blunt w "Diabeł ubiera się u Prady" jest ikoną. Ale sequel ujawnił gorzką prawdę

"Diabeł ubiera się u Prady" Davida Frankela okazał się dla Emily Blunt złotym kluczem do Fabryki Snów. W komedii sprzed dwóch dekad Emily Charlton, pierwsza młodsza asystentka Mirandy Priestly (redaktorki naczelnej fikcyjnej modowej Biblii "Runaway" granej przez Meryl Streep), zapadła widzom w pamięć, stając się postacią, która zasługiwała na lepszy los. Marzyła o udziale w paryskim tygodniu mody, ale szansę na lot do Francji dostała jej konkurentka, Andrea "Andy" Sachs (w tej roli Anne Hathaway).

Po długich latach Blunt powtórnie wcieliła się w bohaterkę, która przyniosła jej sławę. W "Diabeł ubiera się u Prady 2" Charlton zamieniła nieoczywiste kreacje punkowej Vivienne Westwood na bijące po oczach metki Diora. W drugiej części jest żoną miliardera, który zamierza kupić "Runaway", co zasugerowało publiczności, że jej postać w sposób satyryczny odnosi się do Lauren Sánchez, małżonki Jeffa Bezosa. Czy taki był faktyczny zamiar twórców?

Przed przełomowym występem w "Diabeł ubiera się u Prady" Emily Blunt grała u boku legendarnej Judi Dench na West Endzie (londyńskim odpowiedniku Broadwayu), a swój filmowy debiut przeżyła przed kamerą polskiego reżysera Pawła Pawlikowskiego ("Zimna wojna") w niezależnym dramacie "Lato miłości", po którym krytycy filmowi nazwali ją odkryciem kina.

Później angielska aktorka wystąpiła w adaptacji prozy Arthura Conana Doyle'a ("Dziwny przypadek Sherlocka Holmesa i Arthura Conan Doyle'a") i telewizyjnym dramacie BBC "Gideon's Daughter", dzięki któremu sięgnęła po pierwszą ważną nagrodę – Złoty Glob w kategorii drugoplanowej.

Kasowy i krytyczny sukces filmu "Diabeł ubiera się u Prady" sprawił, że Blunt zdobyła drugą nominację do prestiżowych Złotych Globów i odsłoniła przed producentami oraz wytwórniami swój komediowy potencjał. W 2007 roku Mike Nichols obsadził ją w "Wojnie Charliego Wilsona", tragikomedii z Tomem Hanksem, a Jonathan Lynn powierzył jej rolę oszustki w komediodramacie "Dziki cel".

Emily Blunt zaczęła grać w mainstreamowych produkcjach o wysokim potencjale zysku. W latach 2010-2016 wystąpiła m.in. w horrorze "Wilkołak", filmie "Władcy umysłów" na podstawie opowiadania Philipa K. Dicka, fantastycznonaukowym dreszczowcu "Looper – Pętla czasu", musicalu "Tajemnice lasu", science fiction "Na skraju jutra" z Tomem Cruisem oraz głośnym thrillerze kryminalnym "Sicario".

Dalsza część artykułu poniżej.

Zanim Amerykańska Akademia Filmowa przyznała jej nominację za kreację Katherine Oppenheimer w biografii "Oppenheimer" Christophera Nolana, Blunt mogliśmy oglądać na pierwszym planie w adaptacji bestsellerowej powieści Pauli Hawkins "Dziewczyna z pociągu", sequelu "Królewny Śnieżki i Łowcy", remake'u kultowej "Mary Poppins" oraz w wyreżyserowym przez jej męża, Johna Krasinskiego, horrorze "Ciche miejsce".

Dziennik "The Guardian" wymienił jej nazwisko na liście "największych brytyjskich gwiazd filmowych swojego pokolenia" tuż obok Keiry Knightley ("Duma i uprzedzenie"), Kate Winslet ("Titanic") i Carey Mulligan ("Obiecująca. Młoda. Kobieta").

UWAGA! Spoilery dot. fabuły "Diabeł ubiera się u Prady 2".

Postrzeganie Charlton zmieniło się jednak po seansie sequela "Diabeł ubiera się u Prady". Postać grana przez Emily Blunt usłyszała od Mirandy Priestly, że nie jest wizjonerką a sprzedawczykiem. Po pracy w redakcji "Runaway" Emily Charlton otrzymała wysoką – komercyjną – posadę we francuskim domu mody Dior i powiedziała sakramentalne "tak" pewnemu miliarderowi, który w dobie kryzysu tradycyjnych mediów jawił się Mirandzie i Andy jako jedyne koło ratunkowe dla tonącego czasopisma o modzie.

W drugiej części dowiadujemy się, że ukochany Emily zamierza kupić "Runaway", pozbawić Priestly stołka redaktor naczelnej i na jej miejscu posadzić swoją żonę. Zwrot akcji sprawił, że fani zaczęli łączyć filmową postać Emily Blunt z drugą połówką Jeffa Bezosa, który – według krążących od ubiegłego roku pogłosek – jest zainteresowany przejęciem przedsiębiorstwa mediowego Condé Nast Publications, wydawcy "Vogue'a", "The New Yorker" i "GQ".

Warto wspomnieć, że Bezosowi i Sánchez byli współprowadzącymi oraz sponsorami tegorocznej Met Gali w nowojorskim Metropolitan Museum of Art. Jak wiemy, wydarzeniem tym od lat zajmuje się m.in. Anna Wintour, była redaktor naczelna amerykańskiego wydania "Vogue'a".

W wywiadzie z amerykańskim tygodnikiem rozrywkowym "Variety" Aline Brosh McKenna, scenarzystka "Diabeł ubiera się u Prady 2", wyjaśniła, że sequelowa rola Emily Charlton nie była inspirowana niczym konkretnym. – Mieliśmy już scenariusz i kręciliśmy film, gdy dopiero zaczęły pojawiać się te plotki. (...) Nie było żadnych inspiracji. Ale powiedzieliśmy: "Wow!", kiedy to się stało – dodała.